Eventjes weg :-)

 http://youtube.com/watch?v=TPWW-_XTrr0

http://youtube.com/watch?v=8o_GfX0OyCo

http://youtube.com/watch?v=Ppy8em6fqWU

http://youtube.com/watch?v=Plfkz10gBtQ

http://youtube.com/watch?v=Plfkz10gBtQ

http://youtube.com/watch?v=Mad50lYKRMI

http://youtube.com/watch?v=El_eb1G8N58

Ons strandje 

j

Hyena herstellend.

O

Onderhoud aan onze zeilschuur.

oefenen !

altijd lezen...

Onze houten pier.

Piaf uitgeteld na zoveelste vreetpartij.

Hyena

Luc met het formula board.

Christelle doet de was.

Christelle midden een prachtige, bloedmooie, grandioze jibe

Christelle op topsnelheid.

Vakantie.

Dirk onder de douche (made by Jos)

Christelle traint voor PWA hangmatliggen.

Ochtendkoffie.

Poseren...

Ons kakhuisje.

Onze zeilschuur.

Orsa bewaakt booms, boards en masten.

Hyena leeft onder de caravan. ("Heb ik iets van U aan???")

Luc en Antoine.

Stoefbuzze!!!!!!!!!!(partII)

De breukes...

Materiaalopslag PWA kampioenschap.

Fynian

PWA kampioenschap.

Australie - Bali 10/04 t.e.m. 11/05/2007Byron Bay - Murwillumbah - Robina - Brisbane - Sydney - Melbourne - Kuta - Ubud - Kuta.

De laatste 3 weken in Australie brengen we door in en rond Byron Bay. We hebben zin in wat vakantie na 5 maanden trekken en dat kan hier perfect. We kopen bodyboards om op de beroemde golven te surfen, we joggen rond de baai en zwemmen daarna in het beachzwembad. Het zandstrand gaat over in een grasveld waar iedereen komt picknicken en dolfijnen kijken die tot vlak bij het strand komen. Luc gaat per ongeluk op het fototoestel liggen, dat meteen de geest geeft.

We plunderen de tweedehandsboekenwinkel en doen terrasjes, net zoals jullie in het uitzonderlijk zonnige Belgie trouwens. Byron Bay is de hoofdstad van de new age en alles wat alternatief is : meditatie, aromatherapie, een oculte boekshop, alles is er en elke sekte is er vertegenwoordigd.Het hinterland is een groen vruchtbaar Pajottenland maar dan met tropische accenten en zeezicht vanop elke heuvel.

We sluiten af in schoonheid en fietsen 2 dagen noordwaarts door het Jerusalem nationaal park, door en over de Tweed vallei naar Brisbane. Onze fietsbenen zijn niet meer wat ze geweest zijn en de lange steile hellingen in een vochtige hitte doen zeer. En er is geen leuke afdaling als beloning want de dirtroad ligt er zo slecht bij dat het stapvoets verder gaat. De kers op de taart is een kaarrechte muur van 800 m, de Kemmel zonder kasseien, die we, volgepakt als we zijn, in 3 keer oprijden, een hartinfarct nabij. We rijden nog 2 keer plat en verdwalen voor we na een treinrit door de voorsteden in het pikkedonker in Brisbane op zoek gaan naar de onvindbare camping.

De volgende dag kopen we nog wat souveniertjes. Vooral de originele juwelendoosjes in aardekleuren, echte kunstwerkjes van aboriginal artiesten, vallen in onze smaak. Tot we de stickertjes "made in India" ontdekken.

De reis naar Bali, met vele tussenstops, zorgt 2 keer voor adrenaline. Eerst moeten we 's morgens om 4 uur over de snelweg naar de luchthaven fietsen waar ook nog een bushfire woedt. En tijdens de laatste vlucht dwars over Australie wordt het vliegtuig een speelbal in de straalstroomwind. De babbelzieke piloot houdt maar niet op met te vertellen hoe uitzonderlijk de rukwinden wel zijn. Zelfs de airhostess zit bleekjes ingesnoerd op haar stoeltje.

De 2 weekjes Bali vliegen voorbij. We luieren aan het strand van Kuta. We shoppen tot we droppen en fietsen dan naar ons vertrouwde villaatje in Ubud.(zie november)Daar volgt een gastronomische tournee door de Balinese keuken die eindigt met een stevige voedselvergiftiging voor ons allebei.

Het moet gezegd dat, na de ongerepte stranden en eindeloze leegte van Australie, we ons meer bewust worden van de invloed van het toerisme op Bali. Kuta en Denpasar breiden zich als een olievlek uit, rivieren en stranden raken steeds meer vervuild en de onvermijdelijke overgang van fietsen naar duizenden brommers en auto's verstopt de straten en verpest de lucht.Fietsend door het binnenland is de magie echter nog voelbaar en de pure schoonheid van het eiland en de vriendelijkheid van zijn bewoners raakt de ziel.

Morgen stappen we op het vliegtuig naar Belgie. Het zal wel regenen zeker ?

Tot binnenkort.Christelle en Luc.

dorst en waterlelies

toch schrikken, hoor!

Australische cowboys met hun kudde

een natuurlijk Oceadium bij Crescent Head

de polders bij Evans Head

de eco-camping van South West Rocks

eindelijk zonder fietszakken bij South West Rocks

lang gewacht eer hij kwam piepen

onverwachte ontmoeting

lekker eten in South West Rocks

 

een verfrissende duik na het fietsen

papegaaien zomaar onderweg

kunst of kitsch ? Wat ze doen met een gebroken servies in Nambucca Heads

een van de vele koffieshops van Coffs Harbour

langs de rivier naar Yamba

over de rivier naar Yamba

picknick met bedelende ibissen

interview met de klas

gelukkig zonder klank hier !

reuzenvleermuizen kakten 's nachts onze tent vol

suikerrietplantage

Byron Bay 's avonds

het casino van Brisbane

stadskangoeroe

Chinatown

flaneren langs Brisbanes South Bank

Regent Cinema Brisbane

Belgian Beer Cafe Brisbane

idem sante

Hofstade in Brisbane

Brisbane by night

 

Australie : 18/03/07 t.e.m. 09/04/07

Port Macquarie - Crescent Head - South West Rocks - Nambucca Heads - Coffs Harbour - Grafton - Yamba - Evans Head - Byron Bay - Brisbane - Byron Bay (500 km)

De camping van Port Macquarie is eigenlijk een drooggelegd moeras.   Een tropische wolkbreuk later worden we 's nachts wakker middenin een meer. Alles moet drogen en we verwennen onszelf met een cinemaatje en een dagje aan het zwembad.
We vermijden de drukke Pacific Highway en maken voortdurend lussen en dus exta kilometers op weg naar het noorden.  Een erg hobbelige dirt road - de fietszakken schudden van onze fiets - brengt ons naar Crescent Head. 

In de stoffige hitte overrijdt Luc bijna een zonnende slang.   Ze is volgegeten en laat zich uitgebreid fotograferen.
We zwemmen nu haast elke ochtend en avond voor en na het fietsen.  Deze keer in een kristalheldere rivier die door het opkomende tij keihard landinwaarts stroomt.  Net Oceadium!
Door een polderlandschap vol brede rivieren die we met veerbootjes oversteken fietsen we naar het charmante South West Rocks.  Het is er rustig, je eet er lekker, de stranden zijn er voor ons alleen en we kamperen in een eco-camping ten midden van de natuur.  En we blijven weer eens hangen...
Christelle leest "All creatures great and small" en mist haar hondjes vreselijk.
De lange rit naar Nambucca rijden we in een tropisch vochtige hitte.   Het is hier het einde van het regenseisoen voor de smalle kuststrook. (100 km naar het westen liggen de bergen van de Great Dividing Range en daarachter het grote kurkdroge niets van de woestijn).   We rijden door eindeloze suikerriet- en bananenplantages en herkennen overal in het wild buitenmaatse kamerplanten van bij ons.
Bijna elke avond is er nu onweer.   Luc heeft een oud recept van zijn grootmoeder herontdekt : rabatcol, aardappelpuree met corned beef.  Hij slaapt al enkele dagen op de grond want zijn luchtmatrasje heeft het begeven.
In Coffs Harbour nemen we een hotelkamer voor 2 dagen.   Het regent onafgebroken en het WK zwemmen wordt hier uitgebreid uitgezonden op TV.   We kopen er ook een nieuw matrasje.
Het zonnetje komt erdoor.   Er wachten ons een stevige rit door de groene heuvels naar Grafton in het binnenland  en dan een vlakkere tot Yamba aan de kust.  Daar is het erg mooi aan de rivier en dat vinden duizenden muggen met ons.   We worden er zelfs overdag levend opgegeten en we krabben ons een ongeluk.  

Onze volgende stopplaatsen ziijn surfersparadijzen Evans Head en Ballina.
Daar krijgt de hele kust 's morgens een tsunamiwaarschuwing na een aardbeving op de Salomonseilanden.  Het moet gezegd dat onze tent wat rapper opgeplooid is dan anders.  Onderweg zien we overal ramptoeristen verzamelen op hogergelegen plaatsen maar uiteindelijk gebeurt er niets.
We moeten ons ritme aanpassen en vroeger fietsen want door de herfst en het winteruur wordt het voor zessen donker.   Onze tweede platte band krijgen we natuurlijk op een druk stuk highway met voorbijzoevende vrachtwagens.  Onderweg worden we geinterviewd door een collega-onderwijzer en zijn klasje.
In Byron Bay, het meest oostelijke punt van Australie, zoeken we vrienden op die we in Bali leerden kennen.   Zij hebben niet overdreven : het is hier paradijselijk mooi.   Een eindeloze  turquoise baai met een gouden strand en een groene kaap met witte vuurtoren, bergen aan de horizon : schilderachtig !  Belgisch zomerweer.   Dartelende dolfijnen.  Restaurantjes, barretjes, cafeetjes, maar geen hoogbouw, geen Mc Donalds.
De oude hippies en nieuwe groenen proberen hun alternatief paradijs zo goed mogelijk te vrijwaren. 

We hebben wel onze twijfels bij de jonge backpackers die zeer dronken verbroederen en didgeridooen en trommelen met al even zatte aboriginals.   En al die new age en medidatie - workshops zeggen ons ook al niet veel.
Ian en Cassie wonen in een leuk huis net buiten Byron en vertrekken de volgende week op paasvakantie.   Dat komt goed uit : ze geven ons de sleutel en in ruil passen wij op huis en inwonende kat.
Eerst gaan we nog even naar Brisbane.  Dat doen we met de bus.   Zowel de Gold Coast in het zuiden als de Sunshine Coast in het noorden van Brisbane doen immers niet onder voor Benidorm of Florida qua drukte en wolkenkrabbers, pretparken, casino's enz.
Brisbane is de minst aantrekkelijke stad van de grote drie (zie Melbourne en Sydney).  We flaneren langs de South Bank, een soort Bruparck langs de rivier en vullen onze voorraad boeken aan.  We doen heel wat terrasjes en eten te veel hamburgers en ijsjes voor Lucs verjaardag.
Op paaszondag gaat het terug naar Byron Bay.  Daar wachten ons een confortabel bed en een hongerige kat.  Het wordt nog een late avond : via radio sporza en de site van het nieuwsblad volgen we de ronde van Vlaanderen live tot na middernacht.  Leve de vooruitgang ! 

Aan diezelfde computer wordt nu dit verslagje getypt.   Geniet maar van die heerlijke lentedagen! 

Tot binnenkort.Christelle en Luc.

Circular Quay - Queen Elisabeth 2

The Rocks - oude opslagplaatsen

The City

zicht vanop de ferry

een typische stadsferryboot

straatmasseurs in Chinatown

 

Victoria Building Shopping Mall 

Victoria Building Herentoilet

The Opera House

Olympic Park : zo groot is Ian Thorpe

Sydney : Olympic Pool

Bondi Beach : het zwembad

reuzengoamma (1,5m)

Port Stephens

Rosie, het kangoeroeweesje in haar namaakbuidel

scherpe melktandjes

wachten op de ferry

Australische meatpie

Hawksnest motorfest

Lucs droomauto(jaguar) en droomvrouw

de zandduinen van Myall lakes (Luc)

idem (Christelle)

de weg vragen

3 u voor 20 km! Bedankt!

de weg gevonden!

niet altijd zon, hoor!

ontbijt op de pier (Manning River)

cinema in Port Macquarie

drogen na een overstroomde nacht

 

Tasmanie (Hobart - Snug - Adventure bay - Snug - Hobart) (250 km)

De dagen voor onze vlucht naar Sydney brengen we door op ongerept Bruny Island, onder de kust van Tasmanie.  Er wonen amper mensen maar wel veel pinguins.   We kamperen bij een boerderij.  Elke ochtend en avond krijgen we bezoek van zeldzame witte kangoeroes, net de paashaas.  Het strand is voor ons alleen.

We zijn net op tijd terug in Hobart voor het Australische triathlonkampioenschap en voor de Wooden Boat Show waar honderden houten zeilschepen voor anker liggen.  We bezoeken Duyfken, een Nederlands scheepje uit 1600, dat Terra Australis als eerste op de kaart zette.  En Christelle gaat bij de kapster.

Sydney

In de luchthaven van Sydney halen we de fietsen uit de dozen en even later zitten we met pak en zak en fietsen op de stadstrein.  Buiten de spits kan je je fiets overal gratis meenemen.   We vinden een leuk backpackershotelletje in Kings Cross, in een boomrijke laan vol terrasjes op een boogscheut van het centrum.   De straat staat vol camionnetjes, for sale, van jongeren die hun trip rond Australie er op hebben zitten.

De volgende dagen worden een citytrip in een warm en vochtig Sydney.  Elke avond onweer !   Sydney strekt zich uit rond een diepe baai van wel 20 km inland. De voorsteden strekken zich uit tot aan de voet van de Blue Mountains 50 km naar het westen.  Het zuidelijk en noordelijk stadsdeel worden verbonden door de Harbour Bridge.  Bij die brug bevinden zich ook de City met de vele wolkenkrabbers en de oude historische haven van Circular Quay - vertrekpunt van alle veerboten - met het Opera House.

Je leest het allemaal veel beter in een gids maar Sydney Harbour is echt majestueus vanop de ferry naar Manly Beach ( het plaatselijke Blankenberge ).

Je ziet de stalen Harbour Bridge, het Opera House, architectonisch wonder, de skyline van het businessdistrict en duizenden scheepjes, van de kleinste zelboot tot het grootste cruiseschip ter wereld.  

De stad telt 5 miljoen inwoners en de shoppingmalls zijn dan ook indrukwekkend met als hoogtepunt de Queen Victoria Building, een perfect gerestaureerd winkelcentrum uit 1890. 

We fietsen ook naar het Olympisch park van Sydney 2000 om er net als Ian Thorpe te zwemmen in het snelste bad ter wereld.

Ons hoterl blijkt 's avonds in een bloeiende rosse buurt te liggen.

New South Wales ( Katoomba - Richmond - Gosford - Avoca Beach - The Entrance - Swansea - Stockton - Anna Bay - Nelson Bay - Hawks Nest -Myall lakes nat. park - Seal Rock - Booti Booti nat. park - Taree - Laurieton - Port Macquarie) (600 km)

Vanuit Sydney gaat het per trein naar Katoomba in de Blue Mountains.  De eucalyptussen scheiden een fijne olie af die verdampt tot een blauwe mist, vandaar de blauwe bergen.  

Wij zien alleen maar mist en regen en na 2 dagen dalen we 1000 m richting noorden door uitgestrekte boomgaarden.   Aan stalletjes eten we verse appeltaart en plukvers fruit.   Het wordt hier al wat vroeger donker ( herfst!) en als een camping niet meer blijkt te bestaan mogen we in 't pikkedonker nog 2 uur onze weg zoeken naar het volgend dorp.

Vanaf nu gaat het langs de oostkust noordwaarts richting Brisbane, de zon achterna.  We vermijden zoveel mogelijk de drukke Pacific Highway en tot aan het Myall lakes national park  rijden we door chique badplaatsjes die verdacht veel op Knokke lijken.

In Anna Bay nemen we een regenrustdag.  Luc leert er Texas-Hold'em poker en een onverlaat steelt zijn mooiste fiets t-shirt nat van de wasdraad.  Christelle speelt met Rosi, het kangoeroeweesje en een andere onverlaat steelt haar fietsvlaggetje.

We eten heerlijke Australische meatpie, bladerdeeg met vlees( ? ) gevuld, mattentaartformaat bij de Australische kampioen piebakker.

In Nelson Bay nemen we een  oude ferry om de Port Stephens Bay over te steken en we worden vergezeld door enkele dolfijnen.

We kamperen een paar dagen in het Myall lakes nat. park, een lappendeken van meren van de oceaan gescheiden door indrukwekkend zandduinen, net de Sahara.  Hier zijn alleen bushcampings en we moeten al ons drinkwater meesleuren.   Onze filter is kapot en we gebruiken chloortabletten om het water te zuiveren.  Op een zonnige dag smaakt zo'n kruik naar een slok uit een warme jacuzzi.  We zwoegen er ook 3 uur voor 20 km over een volstrekt onberijdbare trail, ons aangeraden door een bushranger zonder fietservaring.

Maar we krijgen wel bezoek van onze eerste dingo en  een reuzenhagedis.

Nu gaat het door de vruchtbare Manning vallei naar Port Macquarie.  Vreemd hoe hier stilaan de tropische plantengroei begint met citrus- en bananenbomen en veel regen en hoe 100 km in het binnenland de droogte wanhopige boeren tot zelfmoord dreigt.

's Avonds picknicken bij de tent onder de palmen langs de brede Manning rivier, net de Nijl.

Plots een magisch moment, als twee dolfijnen rustig stroomopwaarts langs de oever zwemmen onder de beginnende sterrenhemel. 

Op de pechstrook (fietspad?) van de Highway - hier mag dat - fietsen we door naar Port Macquarie. Het is weer zomer en de stranden en het stadje, het lijkt wel Spanje lang geleden, nodigen uit om even te blijven hangen en dit verslagje te schrijven op een terrasje bij een koffie.

Tasmaans duiveltje

Wombat in het Trawunna Wildlife center

Volgend jaar damesvoetbal

Het heuvelland van Midden-Tasmanie

Emoes bij Cradle Mountain national park

Dove Lake bij Cradle Mountain

Wachten op beter weer

Dwergkangoeroe in het regenwoud

Hansons Look Out - Cradle Mountain

Idem

Op weg naar Rosebery over onbewoonde Middle Plains

Strahan

Queenstowns vergane glorie

Het maanlandschap bij de kopermijnen van Queenstown

Lake St.Clair - nat.park : de meren

Een raaf (?) met Belgische trekjes

Een kookaburra - jong (niet zo klein als het lijkt)

Eeuwenoude reuzen in Mount Fields nat. park

Idem

Hobart - Wooden boat festival : Duyfken uit Holland (1606)

Rare jongens, die Britten

Bruny : The Neck tussen North and South Island

De paashaas of een zeldzame witte Bruny kangoeroe 's ochtends aan de tent

Een typische fietsersmaaltijd

Het Australisch kampioenschap Triatlon in Hobart.  Dat mochten we niet missen.

Met dank aan Dirk!

Tasmanie : the North and the West (21/01 t.e.m. 09/02/2007)St.Helens - Derby - Myrtle Bank - Launceston - Deloraine - Mole Creek - Gowrie Park - Cradle Valley nat. park - Rosebery - Strahan - Lake Burburry - Lake st.Clair nat. park - Wayatinah - Mt. Field nat. park (840 km waarvan 420 bergop en de rest met tegenwind)

Het noorden :De benefitavond voor de bushfireslachtoffers, met de enige echte Blues Brothers, gaat uiteindelijk toch door in de Townhall en we swingen de pannen van het dak tot jolijt van de plaatselijke bevolking.

De volgende dag schijnt de zon. Vanaf nu wordt het serieus : we rijden tegen de eeuwig blazende Roaring Forties in naar het westen. Na de laatste grotere stad, Launceston, passeren we de ene vruchtbare vallei na de andere. Telkens een rivier en een boerderij met alpenweiden en koeien of schapen. Na elk dal volgt een heuvel met regenwoud, meestal een viertal kilometer klimmen zoals in de Ardennnen. Omdat we mondvoorraad voor verschillende dagen meezeulen kan dat tellen.

Er is bijna geen verkeer en dorpjes en zeker winkels worden steeds schaarser. We kamperen op picknickplaatsen. Bij Myrtle Banks speelt er 's avonds een familie platypusjes in de rivier achter onze tent.

We bezoeken het Trawunna wildlife park waar ze onderzoek doen naar de Tasmaanse devils. Dit was te zien op Discovery Channel en National Geographic. Ze zijn ook een opvangcentrum voor gewond wild en jonge weesdiertjes : koala's, wombats, devils, wallabies, vogels, enz.

Het westen :Nu gaat het richting Cradle Mountain nat. park. Zoals de naam het laat vermoeden wordt het klimmen. We overbruggen een hoogteverschil van 1000 m door het regenwoud.

Dan fietsen we op een hoogvlakte met meren en bergpieken en veeel wind. Het wordt steeds kouder en het begint ook nog te regenen. Gelukkig vinden we een houten hut op de parkcamping want het regent 24 uur onafgebroken en de temperatuur gaat onder nul. We vullen de tijd met lezen voor de reusachtige open haard in de kampkeuken waarvoor we zelf hout hakken. Als de zon terug komt doen we een paar tracks langs de meren en over een bergkam maar fietsen vinden we toch leuker.

Nu duiken we weer naar beneden richting westkust. Neem dat gerust letterlijk met 55 kg fiets onder je is dalen de kick! Persoonlijk record : c 74 km/u l 83 km/u.

Dit was ooit een bloeiende mijnstreek (tin, koper) maar nu zijn er alleen nog een paar ghosttowns. Zeehan , bvb., telde ooit tienduizenden inwoners, 26 hotels en het grootste theater van het zuidelijk halfrond. Nu staat alles leeg. De kapperszaak lijkt een balzaal, de tv-shop vult amper 3 rekken van een ex- supermarkt.

2 dagen later staan we in Strahan, aan zee, met prachtig weer. Met 120 inwoners de grootste havenstad langs de westkust. Dit is de monding van de machtige Gordonriver langs waar het regenwoud werd leeggeroofd.

De Huonpine heeft een heel primitief voortplantingssysteem, dus moet hij zo lang mogelijk blijven leven, liefst een paar 1000 jaar. Dat doet hij door zijn hout te impregneren met olie, goed tegen insekten en het kan gewoon niet rotten.Dat ontdekten de zeevaarders ook en zo tekende de woudreus meteen zijn doodsvonnis.De strijd tegen ontbossing tussen machtige houtfirma's en milieubeschermers woedt hier nog volop.

We klimmen via Queenstown naar lake St.Clair nat. park. Queenstown is een monument van milieuvervuiling : tientallen jaren zwaveluitstoot van een kopersmelterij zorgde voor een maanlandschap kilometers in het rond.

We doen er boodschappen want we zullen lange tijd geen dorpen meer zien en geladen als pakezels klimmen we weer naar het hoogplateau. Het is er goed weer, een wonder in een streek waar het 330 dagen per jaar regent, 5 keer meer dan in Belgie ! We worden belaagd door horden steekvliegen en muggen die het verschil tussen dag en nacht niet schijnen te kennen. We koken nu vaak rijst met gedroogde erwten en drinken rivierwater.

Lake St.Clair nat. park : een rustdag met wat wandelen en 's nachts bezoekjes van hongerige possums aan onze tent. De vuilnisbakdeksels zijn verzwaard met bakstenen tegen deze plunderaars. Eindelijk weer een lekkere douche en we verzorgen onze zadelpijnbillen.

We dalen nu richting zuidoosten en drinken koffie in de lodge van Tanaleah. Dit stadje met pastelkleurige huizen, zo uit Edward Scissorhands, haalde de krant tot in Belgie. In de middle of nowhere werd hier in de jaren zestig een dam met waterkrachtcentrale gebouwd. Toen die klaar was trokken alle arbeiders weg en uiteindelijk kocht een rijkaard vorig jaar het hele dorp met school, bank, sporthal, policestation, kerk en alle huizen. Hij maakt er nu een luxe-wildernis-resort van.

We overnachten weer aan een meer. De campers schijnen ons allemaal te kennen. De meesten zagen ons wel al eens zwoegen onderweg. Die gasten rijden overigens met stevige bakken : dat gaat hier van een kleine audi A4 4.2 l tot een 4x4 ford 7.6 l turbo diesel...De rijtaks is hier minimaal.

De volgende dag houden we een rustdag in Mt.Field nat. park. Hier geen meer maar wel mooie watervallen en vooral de Big Tree Walk : kaarsrechte gombomen van 80 m hoog. De hoogste bloeiende hardhoutbomen ter wereld. De Amerikaanse redwood is hoger (100m) maar die is van zachthout en draagt kegels. (staat in onze gids)

We vinden er ook onze nieuwe vrienden terug, een Berlijns fietskoppel dat dezelfde route volgt. Die maken ons warm voor een fietsreis rond Ijsland. Christelle ziet het na een fles Tasmaanse wijn al helemaal zitten.

De volgende dag dalen we verder af naar Hobart, een wereldstad na al die leegte. De Giro de Tasmania is verreden, de cirkel is rond. Tijd om de supermarkt te plunderen op zoek naar vers fruit en fish and chips te gaan eten en dit verslagje te schrijven.

Groetjes Christelle en Luc.

Tasmanie : the North and the West (21/01 t.e.m. 09/02/2007)St.Helens - Derby - Myrtle Bank - Launceston - Deloraine - Mole Creek - Gowrie Park - Cradle Valley nat. park - Rosebery - Strahan - Lake Burburry - Lake st.Clair nat. park - Wayatinah - Mt. Field nat. park (840 km waarvan 420 bergop en de rest met tegenwind)Het noorden :De benefitavond voor de bushfireslachtoffers, met de enige echte Blues Brothers, gaat uiteindelijk toch door in de Townhall en we swingen de pannen van het dak tot jolijt van de plaatselijke bevolking.De volgende dag schijnt de zon. Vanaf nu wordt het serieus : we rijden tegen de eeuwig blazende Roaring Forties in naar het westen. Na de laatste grotere stad, Launceston, passeren we de ene vruchtbare vallei na de andere. Telkens een rivier en een boerderij met alpenweiden en koeien of schapen. Na elk dal volgt een heuvel met regenwoud, meestal een viertal kilometer klimmen zoals in de Ardennnen. Omdat we mondvoorraad voor verschillende dagen meezeulen kan dat tellen. Er is bijna geen verkeer en dorpjes en zeker winkels worden steeds schaarser. We kamperen op picknickplaatsen. Bij Myrtle Banks speelt er 's avonds een familie platypusjes in de rivier achter onze tent. We bezoeken het Trawunna wildlife park waar ze onderzoek doen naar de Tasmaanse devils. Dit was te zien op Discovery Channel en National Geographic. Ze zijn ook een opvangcentrum voor gewond wild en jonge weesdiertjes : koala's, wombats, devils, wallabies, vogels, enz.Het westen :Nu gaat het richting Cradle Mountain nat. park. Zoals de naam het laat vermoeden wordt het klimmen. We overbruggen een hoogteverschil van 1000 m door het regenwoud. Dan fietsen we op een hoogvlakte met meren en bergpieken en veeel wind. Het wordt steeds kouder en het begint ook nog te regenen. Gelukkig vinden we een houten hut op de parkcamping want het regent 24 uur onafgebroken en de temperatuur gaat onder nul. We vullen de tijd met lezen voor de reusachtige open haard in de kampkeuken waarvoor we zelf hout hakken. Als de zon terug komt doen we een paar tracks langs de meren en over een bergkam maar fietsen vinden we toch leuker. Nu duiken we weer naar beneden richting westkust. Neem dat gerust letterlijk met 55 kg fiets onder je is dalen de kick! Persoonlijk record : c 74 km/u l 83 km/u.Dit was ooit een bloeiende mijnstreek (tin, koper) maar nu zijn er alleen nog een paar ghosttowns. Zeehan , bvb., telde ooit tienduizenden inwoners, 26 hotels en het grootste theater van het zuidelijk halfrond. Nu staat alles leeg. De kapperszaak lijkt een balzaal, de tv-shop vult amper 3 rekken van een ex- supermarkt.2 dagen later staan we in Strahan, aan zee, met prachtig weer. Met 120 inwoners de grootste havenstad langs de westkust. Dit is de monding van de machtige Gordonriver langs waar het regenwoud werd leeggeroofd.De Huonpine heeft een heel primitief voortplantingssysteem, dus moet hij zo lang mogelijk blijven leven, liefst een paar 1000 jaar. Dat doet hij door zijn hout te impregneren met olie, goed tegen insekten en het kan gewoon niet rotten.Dat ontdekten de zeevaarders ook en zo tekende de woudreus meteen zijn doodsvonnis.De strijd tegen ontbossing tussen machtige houtfirma's en milieubeschermers woedt hier nog volop.We klimmen via Queenstown naar lake St.Clair nat. park. Queenstown is een monument van milieuvervuiling : tientallen jaren zwaveluitstoot van een kopersmelterij zorgde voor een maanlandschap kilometers in het rond.We doen er boodschappen want we zullen lange tijd geen dorpen meer zien en geladen als pakezels klimmen we weer naar het hoogplateau. Het is er goed weer, een wonder in een streek waar het 330 dagen per jaar regent, 5 keer meer dan in Belgie ! We worden belaagd door horden steekvliegen en muggen die het verschil tussen dag en nacht niet schijnen te kennen. We koken nu vaak rijst met gedroogde erwten en drinken rivierwater.Lake St.Clair nat. park : een rustdag met wat wandelen en 's nachts bezoekjes van hongerige possums aan onze tent. De vuilnisbakdeksels zijn verzwaard met bakstenen tegen deze plunderaars. Eindelijk weer een lekkere douche en we verzorgen onze zadelpijnbillen. We dalen nu richting zuidoosten en drinken koffie in de lodge van Tanaleah. Dit stadje met pastelkleurige huizen, zo uit Edward Scissorhands, haalde de krant tot in Belgie. In de middle of nowhere werd hier in de jaren zestig een dam met waterkrachtcentrale gebouwd. Toen die klaar was trokken alle arbeiders weg en uiteindelijk kocht een rijkaard vorig jaar het hele dorp met school, bank, sporthal, policestation, kerk en alle huizen. Hij maakt er nu een luxe-wildernis-resort van.We overnachten weer aan een meer. De campers schijnen ons allemaal te kennen. De meesten zagen ons wel al eens zwoegen onderweg. Die gasten rijden overigens met stevige bakken : dat gaat hier van een kleine audi A4 4.2 l tot een 4x4 ford 7.6 l turbo diesel...De rijtaks is hier minimaal.De volgende dag houden we een rustdag in Mt.Field nat. park. Hier geen meer maar wel mooie watervallen en vooral de Big Tree Walk : kaarsrechte gombomen van 80 m hoog. De hoogste bloeiende hardhoutbomen ter wereld. De Amerikaanse redwood is hoger (100m) maar die is van zachthout en draagt kegels. (staat in onze gids) We vinden er ook onze nieuwe vrienden terug, een Berlijns fietskoppel dat dezelfde route volgt. Die maken ons warm voor een fietsreis rond Ijsland. Christelle ziet het na een fles Tasmaanse wijn al helemaal zitten. De volgende dag dalen we verder af naar Hobart, een wereldstad na al die leegte. De Giro de Tasmania is verreden, de cirkel is rond. Tijd om de supoermarkt te plunderen op zoek naar vers fruit en fish and chips te gaan eten en dit verslagje te schrijven.groetjes Christelle en Luc.

oude kogelfabriek in Melbourne Central Shopping Mall : oud in nieuw

Melbourne : oud en nieuw

idem

nieuwjaarsparty op Federation Square

Hobart ; deelnemers aan de beruchte zeilrace Sydney - Hobart

Jerre, Steven, eat your heart out : Bar Celona Hobart

Richmond : de oudste brug van Australie, 1823

de eierleggende miereneter Echidna zomaar langs de weg

idem

jonge papegaai uit het nest gevallen

de celblokken in Port  Arthurs strafkolonie

 

officierscottage Port Arthur

centrale gevangenis Port Arthur

picknick

Break-me-neck hill

dreigende jaargetijden in Swansea (Oostkust)

hier moeten we over

op de veerboot

eerst hard werken

dan de view : Wineglass Bay (Freycinet Nat. Park)

idem

dan de beloning

Coles Bay : The Freycinet Lodge (oostkust)

Bicheno : crayfishboten (kreeftenvissers)

bushfire St.Helens

Weldborough Pass 600 m

boven

bushfire Scamander : 20 km verwoesting langs de weg

 

Tasmanie : 1 januari t.e.m. 20 januari 2007

Hobart - Richmond - Eaglehawk Neck - Port Arthur - Hobart - Triabunna - Swansea - Coles Bay - Bicheno - St. Helens (600 km)

Tasmanie, een eiland 2 keer zo groot als Belgie, ligt zo'n 300 km ten zuiden van Melbourne in de stormachtige Southern Ocean.  

De kust is prachtig, een opeenvolging van witte stranden en rotsachtige inhammen met het zuiverste water van de planeet. 

Het bergachtige binnenland, vooral het westen, bestaat voor een groot deel uit ondoordringbare wildernis met gematigd oerbos, rotsen, meren en wilde rivieren.
Het regent hier heel wat meer dan op het vasteland en de roaring 40s (beruchte winden op de 40 ste breedtegraad) zorgen voor Belgisch Ardennenweer.
Tasmanie is het toevluchtsoord van heel wat bedreigde Australische diersoorten.   Er zijn 2 monotremen ( eierleggende zoogdieren) : de echnida, een miereneter, en de platypus, het vogelbekdier. 

De bekende Tasmaanse duivel is het enige vleesetende buideldier maar helaas met uitsterven bedreigd door een agressieve, besmettelijke kanker.  De Tasmaanse tijger ( een soort gestreepte wolf) werd al eerder uitgeroeid in 1936. 

Overal langs de kust zwemmen pinguins en dolfijnen en in de wouden staan Huon pines (ceders) van 2000 jaar oud.
Tasmanie telt 480 000 inwoners waarvan 300 000 in Hobart en Launceston, de enige steden van betekenis.  Het binnenland is zo goed als onbewoond en er zijn vele nationale parken.
Raar maar waar : Australie werd vanuit Tasmanie gekoloniseerd.
De Engelsen gebruikten het eiland als een strafkolonie vanaf 1800. 
De aboriginals op het eiland werden overigens tot de laatste man uitgeroeid.
Tot op de dag van vandaag woedt er hier een hevige strijd tussen natuurbeschermers en de hout- en mijnindustrie die de oerbossen kappen (logging) en zeer vervuilende tin -,zilver -, koper - en loodmijnen uitbaten.

Hobart - Port Arthur - Hobart

Van de vlucht Melbourne - Hobart  en onze aankomst weet Luc niet veel meer.  Hij vierde de eerste dagen van het nieuwe jaar met hoge koorts.   Er kwam zelfs een taxi aan te pas om de 6 km van de airport naar de camping te overbruggen want fietsen lukte niet meer.
Hobart was in feeststemming.  De beruchte jaarlijkse Sydney- Hobart zeilrace was net afgelopen en de haven lag vol met race-zeiljachten.  We aten er fish and chips in het gezelschap van een spelende zeehond en verbroederden met de zeilers.  We gaan trouwens een zeilboot kopen...misschien.
De oude havengebouwen waren ook zeer de moeite waard.

Luc weer gezond en dus de fiets op.
Via Richmond, een historisch stadje zo weggeplukt uit oud Engeland, reden we naar Eaglehawks Neck. 

Dat is de honderd meter brede verbinding naar het zuidoostelijk schiereiland waarop Port Arthur, de strafkolonie, stond.  Over de hele breedte waren woeste honden vastgeketend zodat niemand kon ontsnappen.   We bleven er wegens storm en regen 2 dagen gekluisterd in onze tent.

Dan Port Arthur ; 75 000 Engelse en Ierse convicts (veroordeelden) werden naar Tasmanie verbannen en een groot deel passeerde hier.   De kolonie groeide uit tot een bloeiende gemeenschap, met houtzagerij, scheepswerf, boerderij, bakkerij, kleermakerij en mooie gebouwen voor de stafleden.  Maar het bleef een living hell voor de dwangarbeiders die bij bosjes stierven.  

Na 100 jaar verval is het nu een soort Bokrijk waar blanke Australiers in de archieven naar hun voorouders  komen zoeken.
In 1996 vermoordde een gewapende gek er zomaar 35 mensen in de cafetaria.   De Australische wapenwetgeving is ondertussen aangepast. 

 
Hobart - St. - Helens (oostkust)

Vanuit Port Arthur zouden we via de oostkust naar boven rijden maar een kapotte gripshift en zadelpen (Luc) en achterrem (Christelle) zorgden voor een omweg van 120 km terug naar Hobart naar de prima fietswinkel van Ray Appleby, oud-wielrenner.
Dan reden we toch langs de oostkust naar het noorden.   Dat viel niet mee.  Eerst stormwind op kop, we zagen een caravan omwaaien, en dan 3 heuvels, waaronder Break-me-neck Hill, de naam zegt genoeg.  
Via Triabunna en Swansea, vissersdorpjes van een paar straten, en een veerpontje bereikten we Coles Bay.
Dit haventje ligt vol plezierbootjes.   Iedereen schijnt hier wel een 4X4 -drive met een boot erachteraan te bezitten.  Vissen is de nationale sport.  Coles Bay is de poort naar het Freycinet National Park.  
We bleven er een kleine week en deden er een trek over de roze granieten Hazards naar "magnificent, stunningly clear, spectacular, famously beautiful, pure white sand, ..."en nationale toerisme trots Wineglass Bay.   We namen de pijnlijke stijve benen achteraf er graag bij.   Fietsen is duidelijk niet hetzelfde als stappen. 
Daarna reden we verder door naar St. Helens. De streek hier werd zwaar getroffen door bushfires in december.  We fietsten uren door zwartgeblakerd woud met hier en daar een afgebrande farm.  
Nu zitten we alweer 2 dagen vast in datzelfde St. Helens waar het onophoudelijk regent.  Een benefietdag voor de slachtoffers van de droogte en de branden met houthakkerswedstrijden en een concert valt, o ironie, in het water.
Enfin, zo hadden we tijd om nog eens een verslagje te schrijven. Foto's hopelijk in Launceston op een betere computer. Groetjes aan iedereen en alle nieuwtjes uit Belgie zijn zeer welkom.
Christelle en Luc. 

Warrnambool - Peterborough - Port Campbell - Lavers Hill - Apollo bay - Lorne - Torquay - Geelong - Melbourne (450 km)

De GREAT OCEAN ROAD staat bekend als een van de mooiste kustwegen van de wereld.   Steile rotswanden wisselen af met  prachtige stranden waar groene heuvels tot aan de azuurblauwe zee reiken.

Wij reden de road van west naar oost en hebben er ruim onze tijd voor genomen.

De weg werd aangelegd door teruggekeerde werkeloze soldaten na WO I.

De kust staat hier bekend als de Shipwreck Coast : meer dan 160 schepen rusten hier op de zeebodem.   De 19 de eeuwse zeilboten, meestal op weg tussen Engeland en Sydney en omgekeerd ( een reis van 3 maanden) waren niet opgewassen tegen de stormwinden, stromingen en rotsklippen van de Bass Strait.

Onze stopplaatsen, dorpjes van een paar 100 inwoners, waren vroeger de enige schuilplaatsen voor schepen, meestal aan een riviertje gelegen.

We vertrekken in 2 keer uit Warrnambool.  De 1 ste dag met stormachtige rugwind, maar een gebarsten velg zorgt ervoor dat we na een paar uur kunnen terugvechten tegen de wind.  De 2 de dag, met een nieuw achterwiel, staat er uiteraard wind op kop.

Vanaf Peterborough wordt het echt genieten.  Onze tent staat voor het eerst op groen gras.  Het regent hier af en toe !   Het landschap wordt steeds spectaculairder.   De zee beeldhouwt de kalkstenen kust tot kunstwerken : the Arch, the London Bridge, the Grotto, the Twelve Apostles, the Bay of Islands, ...

Er komt een keiharde klim naar Lavers Hill en we moeten al ons eten meesleuren wegens niks daarboven.

Apollo Bay heeft prachtige stranden en heerlijke terrasjes waar we graag blijven plakken.  Dan gaat het tot Lorne langs de nu heel bochtige in de kliffen uitgehakte road.  We blijven hangen in Lorne en genieten van de vakantiesfeer tot de campingprijzen van de ene dag op de andere (24 december : grote vakantie!)  verdriedubbelen.

We rijden verder naar Bells Beach, de meest legendarische surfbeach van heel Australie, en  het nabijgelegen Torquay, bakermat van Quiksilver en Rip Curl.

Daar blijven we voor de kerst.   Een grote blunder...Alles blijkt potdicht, we hebben haast geen eten, er staat water in de tent, de camping trekt op niks en het hagelt en stormt 2 dagen lang.  We kunnen de tent niet uit en de radio vertelt honderduit over de koudste kerst in 150 jaar.  Merry X-mas !

We eten en warmen ons uiteindelijk bij een Chinees, die vieren tenminste geen kerst.

Dan gaat het richting Geelong waar we de trein nemen naar Melbourne om de resterende 90 km drukke highway te vermijden. 

Melbourne :

We vonden een fijne camping op een half uurtje fietsen of bussen van het centrum.  Melbourne, 3,2 miljoen inwoners maar ongelooflijk proper, ligt aan de Port Philip Bay aan de monding van de Yarrastroom.

Tweede kerstdag heet hier Boxing Day en is de start van een ongelooflijke koopjesgekte. We hebben ons niet laten kennen en ze hebben echt alle merken, he!

Vanop de terrasjes langs de Yarra is de Melbourne skyline betoverend. 

Er is Chinatown, het Italiaans kwartier, de hippe Brunswickstraat (onze Dansaert), de Docklands ( de nu tot hip woongebied omgebouwde dokken, zie Barcelona), de hypermoderne Federation square van glas en beton waar geen normaal gebouw tussen staat en St. Kilda, het strand van Sint Anneke van Melbourne.

Voor oudejaarsavond namen we een kamer in Melbourne Airport, stalden daar de fietsen en bagage en namen de pendelbus naar Melbourne voor het vieren van oud en nieuw en het vuurwerk. De eerste januari zouden we immers naar Hobart, Tasmania, vliegen.

Port Fairy : de oude walvishaven

The bay of Islands

The London Bridge

Port Campbell : de camping

hier spoelden ooit 2 schipbreukelingen aan

The Arch

The Twelve Apostles

The Great Ocean Road

Picknick aan Great Ocean Road

op zoek naar Australische Hobbits

kamperen langs de rivier in Apollo Bay

het strand van Apollo bay

dit sleuren wij allemaal mee !

Great Ocean Road, rood stipje in 't midden = Christelle

mijn papa was een papegaai, mijn mama een duif

Melbourne by bijna night

Melbourne : Docklands : fietsersbrug

Melbourne : de Yarrarivier per fiets

 Melbourne : Belgian Beer Cafe ( 1 dollar = 25 Bfr.)

Onze beste wensen voor het nieuwe jaar aan iedereen !

Nog dit :
- weinig rokers hier : een pakje sigaretten kost hier algauw 7 euro
- de zon staat hier 's middags in het noorden
- ze hebben hier zero coke, een diet coke met de smaak van de echte
- een general store is hier een oase : postkantoor, bank, krantenwinkel, benzinestation, gasflessen, visgerief, eten, drinken, ... het hart van het dorp
- de aanhoudende droogte zorgt voor mega-fires, gewone bushfires die zich aaneen sluiten tot een front van wel 250 km.  Een normaal bushfire is gezond voor de bush en zorgt voor vernieuwing maar deze vuurzeeen verwoesten alles.  Ze creeeren zelfs hun eigen weer en winden en zorgen voor rookhinder op honderden kilometers afstand.
- hoe trager we rijden en hoe meer we zweten, m.a.w. bij de beklimming van elke heuvel, hoe meer vliegen we aantrekken.  De australische vliegen zijn oerstom en we slikken er gemiddeld 2 in per beklimming.
- sinds we in Nelson onze tent per ongeluk naast een slangennest hadden opgesteld, stampen we voor het slapengaan rond als de Gilles van Binche.  Dat schijnt de slangen weg te jagen.
- vergeet frituur Biezeweide, de porties friet in de fish and chips-tent van Port Campbell waren zo groot dat Luc ze niet allemaal opkreeg.  Dat zegt genoeg.
- tot groot genoegen van Christelle zijn hier overal openbare toiletten die piekfijn worden onderhouden, met douches en kleedkamers enz.
- het water loopt hier in een draaikolkje tegen de klok in door de afvoer weg.  Boven de evenaar, bij jullie dus, zou dat omgekeerd moeten zijn.  Laat het weten, he.
- tenzij je een dure prive-arts betaalt, wacht je hier 2 jaar om een gaatje in je tand te laten vullen bij de ziekenfondstandarts.  Leve Belgie.
- we wensen alle kinderen en collega's een fijne laatste schoolweek toe.

________________________________________________________________ 

Australie 23 november tot 10 december

23 tot 27/11 : Kangaroo Island - Mc.Laren Vale (250 km)

Het weer en de wind spelen ons weer parten op weg van KI naar Adelaide.  De ene dag is het hier 42 graden, de volgende amper 17!  De zeebries blaast ons af en toe gewoon van de weg en dus hebben we maar 2 dagen op het strand van Normanville geluierd.

28/11 tot 3/12 : Mc. Laren Vale - Hahndorf - Tanunda - Adelaide (200 km)

We verkenden daarna de Adelaide Hills en de zeer welvarende Barossa Valley.  Rond 1830 zijn hier Lutherse protestanten, vervolgd in Duitsland wegens hun godsdienst, geland.

Die hebben hier wijngaarden aangeplant met ondertussen wereldberoemde namen zoals Jacobs Creek, waar Luc hoogstpersoonlijk geplast heeft...
Er zijn ook olijfgaarden en lavendelvelden en we aten er plukverse kersen en aardbeien.  Toch was alles nog zeer dor en droog.
In Tanunda zagen we een Christmasparade die verdacht veel leek op de reclamestoet van het Halse carnaval.  De kerstman ontvangt de kindjes op zijn troon zoals de sint bij ons.
We beleefden een slapeloze nacht wegens een dreigende bushfire-gloed en dito brandgeur in Mt. Pleasant.
We maakten kennis met de Australische pub, waar je echt op alles kunt wedden en waar de mannen allemaal lid van ZZtop zijn.

4/12 : Adelaide - Mt. Gambier (500 km)

Met de bus naar het oosten, naar het begin van the Great Ocean Road.  Dat stuk binnenland met zijn ronduit vervelende, eindeloze vlakten vol uitgedroogde bush lieten we graag links liggen.

5 tot 11/12 : Mt. Gambier - Warrnambool (220 km)

Nee, dan de kust : uitgestrekte lege stranden langs de Shipwreckcoast (de bodem is hier bezaaid met tientallen Engelse handelsschepen),  verraderlijke riffen en de eeuwige southerlies.
Die southerlies = zuiderwinden en northerlies, ijskoud van Antartica of haardrogerheet vanuit de woestijn zorgen voor 4 seasons in one day.

De walvishaventjes zijn hier sfeervol met terrasjes en fish and chips restaurantjes.  Pas op, vanaf 17 u is het hier net zo leeg als in Halle en alles gesloten.

Geen nood je kan hier tot 20 u op het strand liggen met die lange zomerdagen.

Zwemmen vraag je beter na wegens the great white sharks hier. 

We zagen 4 wilde emoes, net zo groot als struisvogels, tussen de dennenaanplantingen bij Portland.

Daar moesten we ook voortdurend oppassen voor roadtrains, reuzentrucks met tot 4 aanhangers vol boomstammen, die voor niets of niemand stoppen.  Enfin, we leven nog he.

Dat we nu dit berichtje intypen komt omdat we nog een dagje vastzitten in Warrnambool. We vlogen vanmorgen met een 70 km/u zuidwesterrugwind richting Melbourne tot we een scheur in de velg van Lucs achterwiel opmerkten.  Dan vochten we 2 uur om terug te keren en nu is het wachten op een nieuw wiel. (Tom Boonen hangt aan het raam bij de fietsenmaker.)Allez groetjes.

Bedankt voor alle reacties.

dat gebeurt met onvoozichtige kangoeroetjes

contact met het thuisfront

Silver Sands : hier rijden ze gewoon het strand op

plaats genoeg

wijngaarden in de Barossa

'n Duitse herberg in Hahndorf

volgende keer ?

week van het fruit

Christmasparade in Tanunda

'n echte Australische verstandige herdershond, Hyena !

father X-mas

Mariaschool, zijn dit niet de 2 van Kiekenboer ?

terrasjesweer in Adelaide

kerstsfeer bij 30 graden

Blue lake, Mt. Gambier

droogte

'n typische truck

Port Fairy, oostzicht

Port Fairy, westzicht

Port Fairy, riviermonding

Port Fairy, vuurtoren

 

tot ziens, Bali !

deze moest er absoluut bij

en deze

en deze...

1 cm = 40 km - punt balpen wijst naar Kangaroo Island

een typisch stadje ( Kingscote)

Admirals Arch op Kangaroo Island

picknick bij de zeerobben

 de remarquable rocks gered

Kijk Hyena, die geeft tenminste pootjes !

deze heeft in onze voortent gekakt

kamperen in Flinders Chase National Park

 

Australie 1 : 8 nov. t.e.m. 22 nov. 2006

Na een vermoeiende nachtvlucht landden we in Melbourne, waar we, met wat onderhandelen, een goedkope vlucht (fietsen gratis!) naar Adelaide vonden : het beginpunt van onze fietstocht.
Adelaide ligt aan de zuidkust, onderaan in het midden van het continent. November hier is bij ons mei en op dezelfde - weliswaar zuider - breedtegraad als Barcelona betekent dat ideaal fietsweer.

Achtergrondinfo :
Australie is reusachtig : 4000 km van O naar W, 3000 km van Z naar N.
Er wonen amper 20 miljoen mensen, meestal langs de oostkust, waarvan al 7 miljoen in Sydney en Melbourne alleen.
In 1770 ontdekte kapitein Cook de kust, nam Australie in bezit voor Engeland en tekende meteen het doodsvonnis voor de aboriginals, de oorspronkelijke bevolking. 20 jaar later kwamen de eerste bewoners aan, een mengelmoes van arme boeren en tot ballingschap veroordeelde criminelen en politieke gevangenen.  Die begonnen hier een nieuw leven zoals zovelen na hen, nu vooral Aziaten.
Er zijn 3 factoren die Australie en vooral het binnenland, de bush, uitzonderlijk maken :
- planten en dieren zijn al 45 miljoen jaar afgezonderd van de rest van de wereld.
- het extreem droge klimaat met de laatste jaren het volledig uitblijven van de spaarzame regen.
- het continent is zo oud dat alle vruchtbare grond is weggespoeld en weggeblazen. Geen vruchtbare lava, geen eroderende bergen met rivieren of gletsjers die voor nieuwe aarde zorgen.
! Bijkomend probleem : vele inheemse planten werden vervangen door reusachtige graanvelden of weiden.  Het regenwater kan dieper dan vroeger in de bodem doordringen en maakt daar zoutvoorraden los (Australie was ooit zee) die de grond waardeloos maken en de rivieren verzilten.
Australie is verdeeld in staten met elk een eigen regering.

Wij beginnen in South-Australia. We vertrekken vanuit Adelaide zuidwaarts naar de punt van het Fleurieu-schiereiland en Kangaroo Island.

10/11 : Adelaide
Een heel welvarende stad vol nieuwe gebouwen, weinig verkeer, geen vuiltje op de grond, fietspaden, alle jongeren in redelijk belachelijke "little house on the prairie" schooluniformen. Wij kampeerden 7 km van het centrum aan zee.
11/11 : Adelaide - Strathalbyn 80 km - 5 u
Dit wordt afzien : met 50 kg fiets + bagage + proviand wordt elke heuvel een berg. Net uit de stad en al geen huizen meer.  De camping is een cricketveld, onze benen pap en de fish and chips helpen niet.
12/11 - 13/11 : Strathalbyn - Victor Harbor 60 km - 5 u
Nog steeds heuvels. Zeer dor.  Van boerenbuiten naar een ex-walvisvangsthaventje.   Prachtige kust, dus hier rustdag.
14/11 : Victor Harbor - Cape Jervis 64 km - 5 u
Ijskoud, regen, antarctische wind op kop.  's Nachts met alle kleren aan geslapen.
15/11 tot 22/11 : Kangaroo Island 440 km over 8 dagen
Met de ferry naar K.I., een eiland zo groot als Vlaanderen, 4000 inw., 3 dorpjes, 1 reservaat : Flinders Chase National Park.  Voor ons de eerste kennismaking met rantsoenering van eten en drinken wegens de grote afstanden tussen bewoond gebied en geen drinkwater.  Dirt roads (geen asfalt).  Maar vooral, veel dieren... Eerst zagen en roken we vooral veel doodgereden kangoeroes en possums langs de weg, letterlijk tientallen, tot 100kg zware beesten.
Op de camping en in het reservaat : nieuwsgierige kangoeroes tot in de tent, stelende possums, zwermen kleurige papegaaien, zeerobben langs de kust,koala's die de eucalyptusbomen kaal vreten en ongelooflijk : in de schemering bij een poel 2 uiterst zeldzame vogelbekdieren.  Grote hagedissen en 1 zeer giftige tigersnake, gelukkig dood.
Eenzame kapen met vuurtorens en ongerepte gomboomwouden.
1 oud vissersdorpje, Kingscote, met pittoreske winkels en vriendelijke mensen die hier komen vissen in de beste waters van Australie.

Nog dit :

- iedereen drinkt hier zijn eigen regenwater, als er is, het zuiverste ter wereld.  Wij filteren het toch maar.

- van mei tot oktober zwemmen hier elke dag walvissen voor de kust. Wij waren natuurlijk 14 dagen te laat.

- pinguins komen in de schemering aan wal.  Je mag ze niet storen, dus geen foto's.

- overal barbies hier, een roestvrijstalen plaat met gasvuur eronder, waar (dikke) australiers dikke lappen vlees en worst op braden.

- op 2 ijskoude zuidwinddagen na is het hier volop lente t.t.z.een prachtige zomerdag bij ons. 30 graden, blauwe hemel, frisse zeebries.

- alle auto's hebben een roo-bar om kangoeroeschade te beperken.

- wij zijn hier 9 en een half uur voor op jullie : als jullie opstaan gaan wij avondeten.

- de bush biedt weinig voedsel : daarom huppelt de kangoeroe, zo gebruikt hij maar 1/5 van de energie van even zware Europese zoogdieren. De koala heeft hersens ter grootte van een walnoot en beweegt haast niet.  Eveneens om energie te sparen.  Het vogelbekdier is een zoogdier met een snavel en eendenpoten dat eieren legt.

- met water (filter), melkpoeder, muesli, spaghetti en suiker kan je dagen fietsen zonder honger.

- ons dagrecord : 105 km in 5 uur. Rugwind...

- bergop gaat vaak op de 1 -1 tegen 5km/u.  Afstappen en duwen is nog veel zwaarder.

- internet kan gratis in de bib.

-we sleuren kilo's herstelmateriaal mee voor de fietsen.  Helaas, onze gezamenlijke kennis reikt tot het herstellen van een platte band, zoals de Halse wielertoeristen wellicht weten.Hout vasthouden!

Tot binnenkort. En nu allen reageren, he!   

aankomst in Adelaide

fietsen in elkaar sleutelen

iedere general store is een oase

idem

op de dirt road

plaspause

bergaf

water filteren

bakken op de barbie

mm lekker

echte australische vissers-mates

pelikanen voeren

typische bush- brievenbussen

koalamama met baby

nieuwsgierige bezoekers

possum by night

vuurtoren op de kaap

 

We wonen nu voor een paar weken in een huisje in de rijstvelden. Omdat we de "Ronde van Bali" al gereden hebben tijdens een vorige reis, opteren we deze keer voor uitstappen vanuit Ubud, het culturele hart van Bali. Gemakkelijker fietsen ook, zonder fietszakken.

Eerst wat achtergrondinfo : Bali is 1 van de 13 000 eilanden van Indonesie en ligt ongeveer in het midden van de archipel, naast Java. Het is erg klein, ongeveer 70 km in doorsnee, en zeer bergachtig (vulkanen) met de Agung als hoogste piek (meer dan 3000 m). De flanken van de vulkanen zijn bedekt met een ingewikkelde lappendeken van rijstterrassen, een lust voor het oog. De combinatie van uiterst vruchtbare lava en de vele stijgregens zorgen voor een uitbundige en kleurrijke plantengroei.Bali kent een droog- en een regenseizoen.

De Balinezen zijn hindoes maar ze hebben een heel eigen draai gegeven aan die godsdienst. Ze geloven vooral in goede geesten, demonen en spokende voorouders. Die moeten elke dag opnieuw gunstig gestemd worden met prachtige offerandes, muziek en dans. Elk huis, elke straat, elk dorp heeft zijn tempeltjes versierd met prachtig beeldhouwwerk. Overal en altijd ruik je wierook, hoor je de gamelan (gong-orkesten) en zie je de processies in traditionele klederdracht.

Het schilderen en het beeldhouwen hebben zich uitgebreid naar het dagelijkse leven en in elke Balinees schuilt een kunstenaar.De woningen en tuinen in de dorpen zijn parels van architectuur.

Wij zitten, zoals gezegd, in Ubud, een kunstenaarsdorp waar ook heel wat buitenlandse artiesten permanent verblijven. Dirk en Nadia hadden hier tijdens hun verblijf een leuke bungalow gevonden verhuurd door June, een wat oudere Australische dame. We hebben zelfs een huishoudster, Made, die voor het ontbijt (bananenpannenkoeken met fruitsla) en de was en de plas zorgt. Klinkt wat koloniaal maar we soigneren haar, hoor.Enig nadeel : geen zwembad, maar dat lossen we op door bij de luxehotels in de omgeving te gaan zwemmen.

Eten is hier een feest. Er is hier een unieke mix ontstaan met Balinese, Vietnamese, Thaise, Indische, Franse en zelfs Belgische invloeden. De enorme verscheidenheid aan vruchten (fruitsappen!), groenten en het gebruik van gemalen, geroosterde, gestampte, geplette,...maar vooral altijd verse specerijen zorgen voor een ongelooflijk palet van geuren en smaken!

Tussendoor fietsen we nog af en toe ook, onder een loden tropenzon in een vochtige hitte. Ofwel naar het noorden, bergop richting vulkanen; ofwel horizontaal over de vulkaanflank, met telkens scherpe afdalingen en klimmetjes vanwege de vele riviertjes die naar beneden stromen en dalletjes vormen.Enfin, het lijkt erger dan het is, je moet alleen veel drinken. We hebben bovendien geluk dat het regenseizoen, van oktober tot april, dit jaar wat op zich laat wachten. We vragen ons overigens af waarom we hier op zoek gaan naar het goeie weer als in Belgie toch alle records gebroken worden!

Tot binnenkort vanuit Australie.

Nog dit :- er zijn nog veel betere surfstranden dan Kuta, maar die golven kunnen wij helaas niet de baas.

- Bali was een Nederlandse kolonie tot 1949. - laatste uitbarsting Agung : 1963 - 2000 doden.- bloemen : hibiscus, bougainvillea, poinsettia, oleander,jasmijn, waterlelie, aster, roos, begonia, hydrangea en duizenden orchideeen.- fruit : ramboetan, mangosteen, lychee, mango, banaan, papaya, meloen, limoen, ananas,...-er zijn slechts 4 voornamen op Bali : jongen of meisje, het eerste kind van elk gezin heet Wayan, dan Made, dan Nyoman en tenslotte Ketut. De vijfde heet weer Wayan. Ze gebruiken veel bijnamen naar het schijnt.- de gemiddelde Indonesier verdient 25 000 roepies per dag, dat is 2 euro. - een nacht in een tophotel, vb. Amandari, Four seasons,...begint vanaf 400 euro tot 3000 en meer.- op de muren van onze kamers zitten overal hagedisjes, geliefde huisdieren die de muggen opruimen maar ook veel kakjes laten vallen.- honden worden hier beschouwd als bezeten door boze geesten en ook zo behandeld. En wij missen Hyena en Piaf!!!-voor wie 't ook eens wil proberen : Junias house - Ubud : 20 euro/nacht.Masa Inn - Kuta : 20 euro/nacht. Zwembad en aircon.Restaurants Kuta : Poppies, Kopipot.Restaurants Ubud : Casa luna, cafe Wayan, cafe des artistes, Dragonfly,...Allen ongeveer 15 euro voor een top-etentje voor 2.In een gewone warung eet je voor 1 euro een mie goreng ( rijstspaghetti) of nasi goreng (gebakken rijst) met ei, groenten en (een beetje) kip.-zwembaden Ubud : Ibah villas( 5 euro pp/dag), Ubud bungalows (1 euro pp/dag).-!!!!Opgelet!!!! Pruikenmaker Smet, Boom, heeft een originele manier om geld uit te sparen voor jou en vooral voor hem. Elke 3 weken stuurt hij een koppel met een valies vol mensenhaar naar het goedkope arbeidersparadijs Ubud. Gratis verblijf in Ubud bungalows en 1 ticket gratis. Na 3 weken kom je met een koffer vol afgewerkte pruiken terug. Belastingscontroleurs zich onthouden, zeker ?

1. Luc en Josh de Hawaiaanse surfgod

2.het strand van Kuta

3.onderweg naar Ubud

4.de bungalow in Ubud

5.nog eens de bungalow

6. aan het zwembad

7. fietsen tussen de rijstvelden

8. mmm, smoked duck

9. Luc komt binnen

10. kleurige Balinese tuinen

11. onze bungalow op de achtergrond

12. op een wankele brug voor een mooie foto

Ons verblijf in Turkije eindigde met een valse noot : de zegel in ons visum vermeldde : valid for 3 months. Zo had de douane het echter niet begrepen : 3 months = 90 dagen ! Wij waren 91 dagen gebleven dus kon Luc , onder politiebegeleiding op een motor, terug naar de stad om boetegeld af te halen.

De dagen in Belgie verliepen zeer hectisch : we moesten de sporen van de ene vakantie doen verdwijnen en de fietsen en bagage klaarmaken voor de volgende trip.

Probeer maar eens have en goed voor zes maanden in 8 plots piepkleine fietszakken te proppen ; kookpotten, slaapgerief, tent, apotheek, fietsgerief, kleren, gidsen,.. De kartonnen fietsdozen leken wel op maat van BMXjes. Ondertussen brachten we bezoekjes aan de familie, vrienden en de school... en aan frituur Biezewei, want wie weet welke ontberingen we tegemoet zouden gaan.

Op dindag 17 oktober vlogen we via Londen en Singapore naar Denpasar om drie weken in Bali door te brengen alvorens naar Australie te gaan.We kwamen in Singapore aan om 2 uur 's nachts, helaas was 't daar al 8 uur 's ochtends zodat we een nachtje oversloegen.

Ondanks de bijhorende jetlag besloten we een stapje in de wereld te zetten want onze vlucht vertrok pas 's avonds. Singapore is eens stadsstaat op het zuidelijke puntje van het schiereiland dat ook Thailand en Maleisie omvat.Het is een consumentenparadijs dat vooral bestaat uit enorme airconditioned shopping-malls.Je vindt er geldautomaten tot in de toiletten. Van de oude charme is niks overgebleven. Je kunt je wel vergapen aan de netheid van bijvoorbeeld de metro. De invoer van kauwgom is overigens wettelijk verboden.

Uiteindelijk landden we toch doodmoe in Bali. Na de gebruikelijke reizigersperikelen - de helft van onze bagage bleek verdwenen en 's nachts, met toch nog 25 kg bagage en 2 fietsen in dozen, is je onderhandelingspositie ten opzichte van taxichauffeurs nogal zwak - checkten we in in het hotel Masa-Inn aan het roemruchte surferstrand Kuta-beach. Een palmenstrand van 15 km lang met perfecte golven en achter het strand een wirwar van straatjes met restaurantjes, hotelletjes, surfwinkels en vooral veel bars.

Onze bagage kwam vanuit Australie weer boven water, we vezen de fietsen in elkaar (niet zo eenvoudig als hier beschreven voor wie Lucs technische vaardigheden en temperament kent) en we doken in ons zwembad.

Twee medezwemmers, topsurfers uit Hawai naar later bleek, vonden Belgische moppen blijkbaar zo plezant dat ze ons uitnodigden voor wat surflessen...Wat een eer om met de grote jongens mee te mogen spelen !Gelukkig hadden we veel gezwommen in Turkije want van op je buik op die plank te peddelen krijg je lamme armen.

Kuta is overigens nog steeds niet hersteld van de gevolgen van de vernietigende bomaanslag op de Sari-club waar meer dan 200 jonge mensen uit Australie en de rest van de wereld het leven verloren. De toeristen bleven weg en het bruisende strandleven is verstild. Het herdenkingsmonument is erg indrukwekkend maar een eenvoudig boeketje met de woorden : "For Brian & Jenny, forever on tour" ontroerde ons veel meer.

We trekken nu naar Ubud, een dorp in de heuvels om daar wat rond te fietsen. Je hoort binnenkort wel weer van ons.

Grieks-Romeins worstelen in Turkije.

Zijn we er bijna ?

Ik hang hier...

 

Sinds begin september,het einde van de vakantie voor zowat alle Europeanen, veranderde alles hier zeer snel.  Op 1 week tijd was van de bloeiende camping geen sprake meer.  

We wonen hier nu helemaal alleen, enkele kilometers van de bewoonde wereld op een open plek aan het water.  Vooral 's nachts is dat indrukwekkend met die sterrenhemel en die stilte.  Gelukkig waken de honden.   Iets te goed, want elke vos en ever ( er ligt hier een grote, dood langs de weg) hebben ze gehoord en moet beblaft worden.

Het heeft ook wel z'n voordelen, zo'n surfclub voor jou alleen : alle plaats voor zeilen en boards en een tof terras vol hangmatten.

Helaas, plots werd de electriciteit en dus ook het water (waterput met electrische pomp) afgesloten wegens wanbetalen.  We behielpen ons even met een generator die het prompt begaf en vonden een boer die een waterton (zie foto) bracht.  's Avonds aten wij bij kaarslicht.

Nu is alles weer in orde, maar we vinden al onze luxe : een douche, een koelkast met vers voedsel, licht om te lezen,... al wat minder vanzelfsprekend dan vroeger.

Zwemmen ging ook enige dagen niet door wegens een ontbindende, verschrikkelijk stinkende reuzenschildpad die aanspoelde op ons strand.

Verder werden we uitgenodigd op het besnijdenisfeest van Tolunay, de zoon van de campingbaas.  Ik herinner me een toffe buikdanseres en een eindeloze rij mannen van het dorp die ceremonieel  geld op de jas van de feesteling speldden. (foto).

We missen de school en al de drukte en opwinding van zo'n nieuw schooljaar maar de zon, 't is hier nog steeds 30 graden , maakt veel goed. 

Groetjes aan iedereen.

verse vijgen aan onze boom 

yusuf usta ons stamrestaurantje

een rustige avond met stroom....en dus licht

 

Karl en Erýca 70 en nog stevig surfend

 

Tolunays besnijdenisfeest

 

voor alles een oplossing...onze watervoorziening