24-01-07

foto's Tasmanie 01/01 t.e.m. 24/01/07

oude kogelfabriek in Melbourne Central Shopping Mall : oud in nieuw

Picture christelle 023sm

Melbourne : oud en nieuw

Picture christelle 037sm

idem

Picture christelle 040sm

nieuwjaarsparty op Federation Square

Picture christelle 046sm

Hobart ; deelnemers aan de beruchte zeilrace Sydney - Hobart

Picture christelle 051sm

Jerre, Steven, eat your heart out : Bar Celona Hobart

Picture christelle 056sm

Richmond : de oudste brug van Australie, 1823

Picture christelle 065sm

de eierleggende miereneter Echidna zomaar langs de weg

Picture christelle 091sm

idem

Picture christelle 088s

jonge papegaai uit het nest gevallen

Picture christelle 097sm

de celblokken in Port  Arthurs strafkolonie

Picture christelle 114sm
 

officierscottage Port Arthur

dyn006_original_428_321_pjpeg_2547941_afdcf9e656133646675893a932526f8e[1]

centrale gevangenis Port Arthur

Picture christelle 128sm

picknick

Picture christelle 140sm

Break-me-neck hill

Picture christelle 146sm

dreigende jaargetijden in Swansea (Oostkust)

Picture christelle 157sm

hier moeten we over

Picture christelle 167sm

op de veerboot

Picture christelle 169sm

eerst hard werken

Picture christelle 172sm

dan de view : Wineglass Bay (Freycinet Nat. Park)

Picture christelle 182sm

idem

Picture christelle 185sm

dan de beloning

Picture christelle 195sm

Coles Bay : The Freycinet Lodge (oostkust)

Picture christelle 196sm

Bicheno : crayfishboten (kreeftenvissers)

Picture christelle 213sm

bushfire St.Helens

Picture christelle 237sm

Weldborough Pass 600 m

Picture christelle 243sm

boven

Picture christelle 254sm

bushfire Scamander : 20 km verwoesting langs de weg

Picture christelle 240sm

 

09:16 Gepost door Luc en Christelle in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

20-01-07

Tasmanie : 01/01/07 t.e.m. 20/01/07

Tasmanie : 1 januari t.e.m. 20 januari 2007

Hobart - Richmond - Eaglehawk Neck - Port Arthur - Hobart - Triabunna - Swansea - Coles Bay - Bicheno - St. Helens (600 km)

 

Tasmanie, een eiland 2 keer zo groot als Belgie, ligt zo'n 300 km ten zuiden van Melbourne in de stormachtige Southern Ocean.  

De kust is prachtig, een opeenvolging van witte stranden en rotsachtige inhammen met het zuiverste water van de planeet. 

Het bergachtige binnenland, vooral het westen, bestaat voor een groot deel uit ondoordringbare wildernis met gematigd oerbos, rotsen, meren en wilde rivieren.
Het regent hier heel wat meer dan op het vasteland en de roaring 40s (beruchte winden op de 40 ste breedtegraad) zorgen voor Belgisch Ardennenweer.
Tasmanie is het toevluchtsoord van heel wat bedreigde Australische diersoorten.   Er zijn 2 monotremen ( eierleggende zoogdieren) : de echnida, een miereneter, en de platypus, het vogelbekdier. 

De bekende Tasmaanse duivel is het enige vleesetende buideldier maar helaas met uitsterven bedreigd door een agressieve, besmettelijke kanker.  De Tasmaanse tijger ( een soort gestreepte wolf) werd al eerder uitgeroeid in 1936. 

Overal langs de kust zwemmen pinguins en dolfijnen en in de wouden staan Huon pines (ceders) van 2000 jaar oud.
Tasmanie telt 480 000 inwoners waarvan 300 000 in Hobart en Launceston, de enige steden van betekenis.  Het binnenland is zo goed als onbewoond en er zijn vele nationale parken.
Raar maar waar : Australie werd vanuit Tasmanie gekoloniseerd.
De Engelsen gebruikten het eiland als een strafkolonie vanaf 1800. 
De aboriginals op het eiland werden overigens tot de laatste man uitgeroeid.
Tot op de dag van vandaag woedt er hier een hevige strijd tussen natuurbeschermers en de hout- en mijnindustrie die de oerbossen kappen (logging) en zeer vervuilende tin -,zilver -, koper - en loodmijnen uitbaten.

 

Hobart - Port Arthur - Hobart

 

Van de vlucht Melbourne - Hobart  en onze aankomst weet Luc niet veel meer.  Hij vierde de eerste dagen van het nieuwe jaar met hoge koorts.   Er kwam zelfs een taxi aan te pas om de 6 km van de airport naar de camping te overbruggen want fietsen lukte niet meer.
Hobart was in feeststemming.  De beruchte jaarlijkse Sydney- Hobart zeilrace was net afgelopen en de haven lag vol met race-zeiljachten.  We aten er fish and chips in het gezelschap van een spelende zeehond en verbroederden met de zeilers.  We gaan trouwens een zeilboot kopen...misschien.
De oude havengebouwen waren ook zeer de moeite waard.

Luc weer gezond en dus de fiets op.
Via Richmond, een historisch stadje zo weggeplukt uit oud Engeland, reden we naar Eaglehawks Neck. 

Dat is de honderd meter brede verbinding naar het zuidoostelijk schiereiland waarop Port Arthur, de strafkolonie, stond.  Over de hele breedte waren woeste honden vastgeketend zodat niemand kon ontsnappen.   We bleven er wegens storm en regen 2 dagen gekluisterd in onze tent.

Dan Port Arthur ; 75 000 Engelse en Ierse convicts (veroordeelden) werden naar Tasmanie verbannen en een groot deel passeerde hier.   De kolonie groeide uit tot een bloeiende gemeenschap, met houtzagerij, scheepswerf, boerderij, bakkerij, kleermakerij en mooie gebouwen voor de stafleden.  Maar het bleef een living hell voor de dwangarbeiders die bij bosjes stierven.  

Na 100 jaar verval is het nu een soort Bokrijk waar blanke Australiers in de archieven naar hun voorouders  komen zoeken.
In 1996 vermoordde een gewapende gek er zomaar 35 mensen in de cafetaria.   De Australische wapenwetgeving is ondertussen aangepast. 

 
Hobart - St. - Helens (oostkust)

 

Vanuit Port Arthur zouden we via de oostkust naar boven rijden maar een kapotte gripshift en zadelpen (Luc) en achterrem (Christelle) zorgden voor een omweg van 120 km terug naar Hobart naar de prima fietswinkel van Ray Appleby, oud-wielrenner.
Dan reden we toch langs de oostkust naar het noorden.   Dat viel niet mee.  Eerst stormwind op kop, we zagen een caravan omwaaien, en dan 3 heuvels, waaronder Break-me-neck Hill, de naam zegt genoeg.  
Via Triabunna en Swansea, vissersdorpjes van een paar straten, en een veerpontje bereikten we Coles Bay.
Dit haventje ligt vol plezierbootjes.   Iedereen schijnt hier wel een 4X4 -drive met een boot erachteraan te bezitten.  Vissen is de nationale sport.  Coles Bay is de poort naar het Freycinet National Park.  
We bleven er een kleine week en deden er een trek over de roze granieten Hazards naar "magnificent, stunningly clear, spectacular, famously beautiful, pure white sand, ..."en nationale toerisme trots Wineglass Bay.   We namen de pijnlijke stijve benen achteraf er graag bij.   Fietsen is duidelijk niet hetzelfde als stappen. 
Daarna reden we verder door naar St. Helens. De streek hier werd zwaar getroffen door bushfires in december.  We fietsten uren door zwartgeblakerd woud met hier en daar een afgebrande farm.  
Nu zitten we alweer 2 dagen vast in datzelfde St. Helens waar het onophoudelijk regent.  Een benefietdag voor de slachtoffers van de droogte en de branden met houthakkerswedstrijden en een concert valt, o ironie, in het water.
Enfin, zo hadden we tijd om nog eens een verslagje te schrijven. Foto's hopelijk in Launceston op een betere computer. Groetjes aan iedereen en alle nieuwtjes uit Belgie zijn zeer welkom.
Christelle en Luc. 

 

06:13 Gepost door Luc en Christelle in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

03-01-07

Australie 11/12 tot 31/12

Warrnambool - Peterborough - Port Campbell - Lavers Hill - Apollo bay - Lorne - Torquay - Geelong - Melbourne (450 km)

 

De GREAT OCEAN ROAD staat bekend als een van de mooiste kustwegen van de wereld.   Steile rotswanden wisselen af met  prachtige stranden waar groene heuvels tot aan de azuurblauwe zee reiken.

Wij reden de road van west naar oost en hebben er ruim onze tijd voor genomen.

De weg werd aangelegd door teruggekeerde werkeloze soldaten na WO I.

De kust staat hier bekend als de Shipwreck Coast : meer dan 160 schepen rusten hier op de zeebodem.   De 19 de eeuwse zeilboten, meestal op weg tussen Engeland en Sydney en omgekeerd ( een reis van 3 maanden) waren niet opgewassen tegen de stormwinden, stromingen en rotsklippen van de Bass Strait.

Onze stopplaatsen, dorpjes van een paar 100 inwoners, waren vroeger de enige schuilplaatsen voor schepen, meestal aan een riviertje gelegen.

 

We vertrekken in 2 keer uit Warrnambool.  De 1 ste dag met stormachtige rugwind, maar een gebarsten velg zorgt ervoor dat we na een paar uur kunnen terugvechten tegen de wind.  De 2 de dag, met een nieuw achterwiel, staat er uiteraard wind op kop.

Vanaf Peterborough wordt het echt genieten.  Onze tent staat voor het eerst op groen gras.  Het regent hier af en toe !   Het landschap wordt steeds spectaculairder.   De zee beeldhouwt de kalkstenen kust tot kunstwerken : the Arch, the London Bridge, the Grotto, the Twelve Apostles, the Bay of Islands, ...

Er komt een keiharde klim naar Lavers Hill en we moeten al ons eten meesleuren wegens niks daarboven.

Apollo Bay heeft prachtige stranden en heerlijke terrasjes waar we graag blijven plakken.  Dan gaat het tot Lorne langs de nu heel bochtige in de kliffen uitgehakte road.  We blijven hangen in Lorne en genieten van de vakantiesfeer tot de campingprijzen van de ene dag op de andere (24 december : grote vakantie!)  verdriedubbelen.

We rijden verder naar Bells Beach, de meest legendarische surfbeach van heel Australie, en  het nabijgelegen Torquay, bakermat van Quiksilver en Rip Curl.

Daar blijven we voor de kerst.   Een grote blunder...Alles blijkt potdicht, we hebben haast geen eten, er staat water in de tent, de camping trekt op niks en het hagelt en stormt 2 dagen lang.  We kunnen de tent niet uit en de radio vertelt honderduit over de koudste kerst in 150 jaar.  Merry X-mas !

We eten en warmen ons uiteindelijk bij een Chinees, die vieren tenminste geen kerst.

Dan gaat het richting Geelong waar we de trein nemen naar Melbourne om de resterende 90 km drukke highway te vermijden. 

 

Melbourne :

We vonden een fijne camping op een half uurtje fietsen of bussen van het centrum.  Melbourne, 3,2 miljoen inwoners maar ongelooflijk proper, ligt aan de Port Philip Bay aan de monding van de Yarrastroom.

Tweede kerstdag heet hier Boxing Day en is de start van een ongelooflijke koopjesgekte. We hebben ons niet laten kennen en ze hebben echt alle merken, he!

Vanop de terrasjes langs de Yarra is de Melbourne skyline betoverend. 

Er is Chinatown, het Italiaans kwartier, de hippe Brunswickstraat (onze Dansaert), de Docklands ( de nu tot hip woongebied omgebouwde dokken, zie Barcelona), de hypermoderne Federation square van glas en beton waar geen normaal gebouw tussen staat en St. Kilda, het strand van Sint Anneke van Melbourne.

Voor oudejaarsavond namen we een kamer in Melbourne Airport, stalden daar de fietsen en bagage en namen de pendelbus naar Melbourne voor het vieren van oud en nieuw en het vuurwerk. De eerste januari zouden we immers naar Hobart, Tasmania, vliegen.

 

 

 

 

05:10 Gepost door Luc en Christelle in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |